Belona

Ryba żyjąca w Bałtyku. Należy do rodziny belonowatych.

Ciało ryby jest wydłużone, wysmukłe i spłaszczone, pokryte deli­katnymi, drobnymi łuskami. Szczęki są wyciągnięte w długi ostry dziób, przy czym dolna szczęka u osobników dorosłych bywa mało, u młodych znacznie wysunięta ku przodowi. Obie szczęki pokryte są drobnymi ząbkami, wśród których sterczą z rzadka nieco większe zę­by. Szczelina skrzelowa jest duża, zaś linia boczna biegnie blisko krawędzi brzucha. Balona posiada przesunięte ku tyłowi płetwy grzbietową i brzuszną oraz głęboko wciętą płetwę ogonową, co upo­dabnia ją do strzały.

Barwa grzbietu belony ? błękitnozielonawa, boków ? zielonkawa, brzucha ? srebrzysta. Dorasta do długości 90?100 cm i wagi 0,5?1 kg. Najczęściej spotyka się osobniki mniejsze ? 40?60 cm i ważące 0,2?0,3 kg. Te ostatnie trzymają się z reguły w stadach, natomiast duże sztuki polują w pojedynkę. Pokarmem belony są drobne ryby ? w naszych wodach głównie szproty, śledzie i dobijaki, również skorupiaki oraz owady.

Żyje w przybrzeżnej strefie morza, podpływając nocą tuż pod po­wierzchnię wody. W ciągu dnia, w ślad za pokarmem, przemieszcza się w nieco głębsze partie morza. W dzień odżywia się intensywniej niż nocą. W pogoni za pokarmem potrafi rozwijać dużą szybkość, wyskakując z rozpędu często ponad powierzchnię wody. Jest szybka i zwinna. Zimą i z początkiem wiosny belona oddala się w poszuki­waniu pokarmu także na pełne morze.

Tarło belony odbywa się w maju i w czerwcu, na bardzo płytkim, zarośniętym dnie. Po 5. tygodniach wylęgają się dobrze rozwinięte i duże larwy. W pierwszym roku życia belony przebywają w bez­pośrednim sąsiedztwie brzegów.

Belona jest stałym składnikiem ichtiofauny polskiego Bałtyku. Naj­lepszymi łowiskami tej ryby są płytkie partie morza nad łąkami wodo­rostów, zaś okresem połowu ? czas od 15 maja do końca lipca. Belonę można poławiać zarówno z brzegu, jak i z łodzi. Dobre rezultaty dają połowy w wodzie o głębokości 2?3 m, przy czym belonę łowi się na głębokości od 0,5 do 1,5 m pod powierzchnią.

Belonę łowi się zarówno metodą gruntową, jak i spiningową. Jako przynętę stosuje się strzępki ryby (szprot, śledź) o długości 4 cm i szerokości 1 cm, montowane na haczyku o długim trzonku. Celowe bywa okresowe zanęcanie łowiska ? najlepiej wnętrznościami ryb. Belonę można poławiać zarówno w dni pochmurne, jak i przy pełnym słońcu. Powierzchnia morza powinna być lekko zmarszczona, wiatr słaby, wiejący od lądu ku morzu.

Połowy belony nie są ograniczone wymiarem ochronnym, ani limi­tem dziennym. Rekordów nie odnotowuje się.

Belona posiada mięso białe, ścisłe i pozbawione tłuszczu. Jest ono bardzo smaczne, nie ma jednak wielu zwolenników z uwagi na zie­lonkawe zabarwienie ości, co odstrasza konsumentów. Nie posiada ości międzymięśniowych. Łuski ryby najlepiej usuwać skórując rybę. Spożywa się belonę w stanie świeżym lub wędzoną. Mięso ryby jest najsmaczniejsze zimą (z powodu stosunkowo dużej zawartości tłu­szczu), latem natomiast bywa suche.