Flądra ? stornia

Ryba morska z rzędu płastug, rodziny flądrowatych.

Stornia ma kształt niezwykły, osobliwy. Leżąc stale na dnie, posia­da oczy przesunięte na jedną stronę asymetrycznie skręconej głowy. Ciało ma owalne, głowę małą, o wielkiej paszczy uzbrojonej w tępe, drobne zęby. Oczy umieszczone są częściej na prawej niż na lewej stronie głowy. Całe ciało pokryte jest drobnymi łuskami, z których znaczna część to kostne płytki, co czyni skórę szorstką w dotyku i pozwala łatwo odróżnić stornię od innych płastug.

Zabarwienie skóry ? zmienne: od zielonkawo- lub żółtoszarego do brunatnego. Strona brzuszna ? biaława.

Stornia żyje w wodach Bałtyku w strefie przybrzeżnej, w słonawych wodach zatok i zalewów, a także w ujściach większych rzek. Z reguły występuje w wodach płytszych niż dorsz. Żywi się głównie skorupia­kami, małżami, nie gardzi małymi rybkami.

Na Bałtyku dorasta do 40 cm długości i 1,0?1,5 kg wagi. Najczęś­ciej jednak poławiane są osobniki długości 25?30 cm i obszarze 0,15?0,30 kg.

Tarło odbywa, podobnie jak dorsz, w wodach o największym zaso­leniu. W południowym i środkowym Bałtyku tarliskami są dla niej wszystkie znaczniejsze zagłębienia: Głębia Gdańska, Rynna Słupska, Głębie Bornholmska i Arkony. Okres jej tarła przypada od marca do maja. Samica, zależnie od wielkości, składa od 400 tys. do 2 min ziarn ikry. Lęgną się z niej larwy o symetrycznej budowie ciała, które poru­szają się tak jak inne ryby. Po osiągnięciu 7 mm larwy zaczynają pły­wać na jednym z boków, rozpoczyna się przeistaczanie w postać asymetryczną. Kiedy stornia ma 10 mm oko jej przemieszcza się na krawędź głowy. Niedługo potem ryba osiada na dnie, zazwyczaj po odbyciu dalekiej wędrówki z tarliska do brzegów. Stornia bałtycka żyje 8?9 lat.

Oprócz Storni w Bałtyku występują jeszcze dwa inne gatunki fląder: zimnica i gładzica. Stornię od pozostałych odróżnia się w następują­cy sposób (rys. 13):

?    trzon ogonowy u Storni jest znacznie cieńszy i dłuższy (1),

?    stornia ma skórę szorstką, pokrytą skostniałymi łuskami (2),

?    zimnica posiada charakterystycznie łukowato wygiętą linię boczną nad płetwą piersiową (3),

?    u Storni występują liczne pomarańczowe plamy, co odróżnia ją od gładzicy, której plamy są żółtoczerwone (4).

Wymienione płastugi poławiane są w znacznie mniejszych ilościach niż stornia.

Stornia posiada okres ochronny od 1 lutego do 30 kwietnia. Wymiar ochronny jest zróżnicowany: wynosi 25 cm w granicach województw szczecińskiego, koszalińskiego i słupskiego, zaś 23 cm dla gdańskiego i elbląskiego. Rekordów krajowych nie odnotowuje się.

Flądrę łowi się metodą gruntową bez spławika. Jako przynęty sto­suje się 3 cm kawałki świeżych szprotek. Można zastąpić je czerwo­nymi robaczkami, rosówkami lub pociętymi jelitami drobiu.

Flądra intensywnie żeruje podczas falowania, gdy morze wymywa pokarm z dna. Chwyta wtedy wszystko, co nadaje się do jedzenia. Bierze łapczywie, ale delikatna przynęta pozwala rybie na łatwe zdję­cie jej z haczyka. W dni bezwietrzne żerowanie niemal całkowicie ustaje.

Stornia, obok dorsza, to jedna z najczęściej poławianych ryb na Bałtyku. Mięso jej jest białe, delikatne, smaczne. Zaliczana bywa do ryb szlachetnych. W okolicy płetwy odbytowej, szczególnie w okresie tarła, występuje u flądry dużo galaretowatej masy. Posiada 83 ości międzymięśniowe. Łuski usuwa się przez skórowanie podczas fileto­wania ryby. Mięso flądry można spożywać w stanie świeżym i po uwędzeniu.