Jelec

Ryba z rodziny karpiowatych. Bywa nazywany jeluchem.

Ciało jelca jest bocznie lekko spłaszczone, wydłużone, otwór gę­bowy ? dolny. Przód głowy przed otworami nosowymi ? lekko gar­baty. Przecięcie ust sięga poniżej średnicy oka. Linia boczna prze­biega łagodnym łukiem, wygiętym ku brzusznej części ciała. Płetwa grzbietowa ? mała o równo ściętej tylnej krawędzi, odbytowa ? lek­ko wklęsła, ogonowa ? głęboko wcięta.

Ubarwienie grzbietu.? ołowianosrebrzyste, boki ? jaśniejsze, podbrzusze ? białosrebrzyste. Płetwy są z reguły szare, tylko brzusz­ne i odbytowa czasami żółtawe.

Jelca łowi się zestawem spławikowym lub na sztuczną muszkę.

Jelec jest rybą kapryśną, jednego dnia można go będzie łowić z powodzeniem na białe robaczki, drugiego natomiast nie będzie zwracać na nie uwagi, preferując np. czerwone robaki. Nęcenia jel­ców przed połowem nie stosuje się, celowe jest natomiast systematy­czne podrzucanie zanęty w trakcie połowu. Jelec używany bywa jako przynęta przy połowie ryb drapieżnych.

Jelca zacina się błyskawicznie i delikatnie (ma kruche wargi). Sam nie zacina się prawie nigdy. Łowić możemy go od wczesnej wiosny do początków zimy. Szczególnie można zalecać połowy podczas let­nich, lekko przymglonych wieczorów lub, gdy spadnie ciepły de­szczyk, zwłaszcza pierwsze jego krople.

Jelec nie posiada okresu ani wymiaru ochronnego. Rekord krajowy wynosi 48 cm. Obecnie nie odnotowuje się rekordów.

Mięso jelca jest białe, suche i bardzo ościste. Posiada on około 124 ości międzymięśniowych rozmieszczonych w całym ciele. Z tego powodu nie ma większego znaczenia gospodarczego, mimo że w po­łowach rzecznych trafia się licznie. Łuski jelca są słabo osadzone w skórze, co znacznie ułatwia jego skrobanie.