Krąp

Ryba z rodziny karpiowatych, wyglądem do złudzenia przypominająca leszcza. Bywa nazywany: krumpem, krąpi- kiem, podleszczem lub podleszczykiem.

Ciało ma wysokie, bocznie spłaszczone, głowę małą z końcowym otworem gębowym. Linia boczna ? lekko wygięta w stronę brzucha. Łuska ? duża, mocno osadzona w skórze. Ubarwienie ? srebrzyste z ciemnobrunatnym odcieniem na grzbiecie. Płetwy nieparzyste ? stalowe, jaśniejsze na końcach, parzyste ? szarostalowe, u nasady zaczerwienione. Dorasta do 30 cm długości i 0,5 kg wagi. Poławia się osobniki długości 15?20 o ciężarze 0,15?0,30 kg.

Krąpia łatwo jest pomylić z małym leszczem. Różnice są następują­ce: u krąpia nasady płetw ? pomarańczoworóżowe (niekiedy czer­wonawe), u leszcza ? szare; płetwa ogonowa u krąpia ? symetrycz­na, u leszcza ? dolna krawędź dłuższa; płetwy brzuszne u krąpia, po ich wyprostowaniu, nie przybliżają się do płetwy odbytowej, u leszcza ? zbliżają się znacznie; na ciele krąpia brak śluzu, leszcz wydziela go bardzo dużo (jeśli po uchwyceniu ryby dłonie pokryją się śluzem ? jest to nieomylny znak, że mieliśmy do czynienia z leszczem); łuski u krąpia są duże, w linii bocznej 43?51, między nasadą płetwy grzbietowej a linią boczną 9?10, u leszcza ? drobne, w linii bocznej 50?60, między płetwą grzbietową a linią boczną 11?14.

Krąp to ryba w Polsce pospolita, występuje od wybrzeży Bałtyku aż po karpackie dopływy Wisły. W podgórskich rzekach sięga wyżej niż leszcz. Zasiedla też jeziora, stawy i słonawe wody zatok morskich. Występuje w towarzystwie leszcza, trzyma się jednak miejsc płyt- szych. Żywi się fauną denną. Młode krąpie żerują na każdej głębo­kości, większe poszukują pokarmu na dnie. Lejkowaty, wysuwany pyszczek umożliwia im przeszukiwanie mułu i podnoszenie pokarmu. Tarło odbywa się w maju i w czerwcu.

Krąp jest wszystkożerny i dlatego dobór przynęty nie stanowi pro­blemu. Daje się złowić na ciasto, pęczak, pszenicę, dżdżownicę, lar­wy owadów lub małże. Zalecane są czerwone i białe robaki. W rzece łowi się go głównie na przepływankę, w wodzie stojącej ? na przy­stawkę ze spławikiem.. Sprzęt do połowu krąpi może być różny.

Najlepszą porą do połowu krąpia jest wieczór. Spore sztuki biorą przed zachodem słońca i krótko po nim. Łowiąc w dzień, trzeba nęcić
łowisko. W wodzie stojącej nęcimy kulami zawierającymi tartą bułkę, otręby, mielony groch, czerwone i białe robaki, w rzekach stosujemy ponadto glinę i płatki owsiane.

Krąp nie posiada wymiaru i okresu ochronnego ani limitu dzienne­go. Rekord krajowy ? 1,43 kg wagi i 50 cm długości.

Krąp nie posiada znaczenia gospodarczego (bardzo słabe przyro­sty i niska jakość mięsa). Mięso jego jest niezbyt smaczne, białe i su­che. Należy do gatunków ryb bogatych w ości (posiada 90?115 ości międzymięśniowych) rozmieszczonych nierównomiernie w całym cie­le, szczególnie w okolicy grzbietu i części ogonowej. Łuski, mimo że mocno osadzone w skórze, są duże i łatwo je usunąć podczas skro­bania.