Lin

Lin posiada wydłużone krępe ciało, lekko spłaszczone bocznie, pokryte drobnymi łuskami, które w % są zagłębione w skórze i po­kryte łuską poprzedniego szeregu. Wszystkie płetwy ? zaokrąglone, płetwa ogonowa ? słabo wcięta. Paszcza ? mała, ustawiona nieco skośnie ku górze z jednym krótkim wąsikiem w kąciku pyska.

W wodach o dnie mulistym, zacienionym liny mają ubarwienie brunatnozielone ze złotawym połyskiem, w wodach przezroczystych są jaśniejsze. Występują liny całkiem jasne, trafiają się również o zabar­wieniu złotoczerwonym.

Lin dorasta do 65 cm długości i około 5 kg wagi. Najczęściej jednak spotykane są w połowach ryby o długości 30?40 cm i wadze do 1,5 kg. Łowi się go najczęściej na przystawkę ze spławikiem.

Lin to ryba pospolita, występuje głównie w płytkich jeziorach o mulistym dnie oraz w zacisznych i zarośniętych roślinnością miejs­cach rzek. Unika wód silnie płynących. Pokarm stanowi drobna fauna denna, larwy owadów, robaki i ślimaki. W przypadku mulistego dna potrafi nawet lepiej wyszukiwać pokarm od karpia i leszcza. Jest od­porny na niesprzyjające warunki środowiska (mała zawartość tlenu oraz wysoka temperatura wody).

Tarło lina w naszych warunkach klimatycznych przypada od poło­wy czerwca do połowy sierpnia.

Obecność lina w zbiorniku można stwierdzić uważnie obserwując powierzchnię wody. Jeżeli pojawiają się charakterystyczne bąbelki układające się w linii prostej, świadczy to, że lin poszukuje pożywie­nia, przesuwając się po dnie i ryjąc w mule. Lin lubi żeby go nęcić. Dobrą zanętą są pokrojone rosówki. Mogą też być płatki owsiane zmieszane z iłem, ziemniaki gotowane oraz białe robaki z otrębami pszennymi. Należy dodać do zanęty trochę suszonej krwi. Nęcimy późnym wieczorem oraz wczesnym rankiem, na 2?3 dni przed pla­nowanym połowem. Jako przynęty używamy przepołowionych rosó­wek lub larw ochotki. Przynęta powinna leżeć na dnie. Łowimy głów­nie wczesnym rankiem, potem lin nie bierze.

Lin to ryba waleczna. Jego hol musi być zdecydowany, aby nie zdążył okręcić żyłki wokół podwodnej roślinności. W końcowej fazie holu niezbędny jest podbierak.

Wymiar ochronny dla lina wynosi 25 cm, okresu ochronnego nie posiada, limit dzienny ? 5 sztuk (łącznie z amurem, brzaną, certą i karpiem). Rekordowy lin mierzył 63 cm i ważył 3,75 kg.

Lin jest gatunkiem cennym gospodarczo. Bywa hodowany w sta­wach. Posiada smaczne, tłuste, ciemne mięso o wyczuwalnie słodkim smaku. W wielu krajach zachodnich mięso młodych linów (do 0,25 kg) uznawane jest za przysmak. W RFN i Włoszech lin ma taką samą wartość handlową jak pstrągi. Należy do ryb średnioościstych (97 ości międzymięśniowych). Są one bardzo cienkie i giętkie, usy­tuowane raczej w tylnej części ciała. Łuski pokrywające ciało lina są bardzo drobne, twarde, głęboko osadzone w skórze, co znacznie utrudnia skrobanie. Ponadto skóra lina wydziela duże ilości śluzu, który grubą warstwą pokrywa łuski.