Lipień

Ryba z rodziny lipieniowatych, błęd­nie przez wędkarzy zaliczana do łososiowatych. Bywa nazywany to­porkiem.

Lipień to piękna zwinna ryba. Łatwo ją odróżnić po płetwie grzbie­towej, bardzo rozwiniętej, ozdobionej ciemnymi i fioletowymi pręga­mi z purpurą.

W Polsce spotyka się lipienia zarówno w górskich rzekach połud­nia, jak i czystych, bogatych w tlen rzekach Mazur i Pomorza. W je­ziorach występuje sporadycznie. Jest mieszkańcem czystych, wartko płynących rzek i większych strumieni. Zajmuje w biegu rzeki pewne, określone stanowiska, charakteryzujące się wyższą niż w ?krainie pstrąga” ciepłotą wody i większym obszarem wody o dużym przepły­wie, lubi kamieniste dno. Obszar ten nosi nazwę ?krainy lipienia”.

Lipień występuje w niewielkich gromadach, przy czym stada są tym mniejsze, im starsze występują w nich osobniki. Młode lipienie można spotkać na płyciznach, większe okazy natomiast najchętniej przeby­wają poniżej progów i bystrzyn, w głębokich rynnach o średnim przepływie wody, wśród kamieni i podmytych korzeni drzew, pod zwisającymi gałęziami ? zawsze jednak w pobliżu dna. Późną jesie­nią lipień opuszcza bystrzyny i chroni się w głębsze odcinki rzek.

Główne pożywienie lipienia to fauna bezkręgowa z przewagą larw i dorosłych owadów. Ryba chętnie wyjada również ikrę innych ga­tunków, nie gardzi przepływającą dżdżownicą, a czasem nawet za­atakuje małą rybkę. Lipień pobiera dużą ilość pokarmu, ale za to bar­dzo małymi porcjami. Przyjmuje tylko żer unoszony bezpośrednio obok niego lub nad nim, wykonując nieznaczne ruchy w bok.

Łowi się lipienia specjalistycznym sprzętem na sztuczną muszkę, chociaż można próbować również i na małą błystkę obrotową ? me­todą spiningową. Sezon połowu lipienia trwa od czerwca do lutego. W okresie wiosennym i jesiennym żeruje prawie cały dzień ? zwła­szcza we wrześniu i na początku października. W lecie łatwiej złowić go wieczorem i ewentualnie rano, natomiast w zimie żerowanie jest co prawda krótkie (słoneczne południe), ale za to bardzo intensywne.

Zahaczony lipień rozpoczyna gwałtowną walkę, ucieka długimi wypadami i wyskakuje często ponad wodę. Podczas holu zapiera się rozpaczliwie i kołuje w wodzie. Walcząc w kryształowej wodzie robi olśniewające wrażenie, tym bardziej, że płetwy i całe ciało fosforyzuje w wodzie błękitnym, niespotykanym u innych ryb blaskiem.

Jedną z charakterystycznych cech lipienia jest jego woń, szczegól­nie intensywna bezpośrednio po wyjęciu z wody. Przypomina do złu­dzenia zapach tymianku, czemu zapewne zawdzięcza swą łacińską nazwę.

Okres ochronny dla lipienia trwa od 1 marca do 31 maja. Wymiar ochronny wynosi 30 cm, zaś dzienny limit połowu ? 5 sztuk (łącznie z pstrągami). Rekordowy lipień złowiony na wędkę mierzył 48 cm i ważył 1,7 kg.

Mięso lipienia jest białe, smaczne i ubogie w ości (około 40 międzymięśniowych), które są rozmieszczone głównie w przedniej części ciała i partii grzbietowej. Znawcy przedkładają lipienia nad pstrąga. Łuski lipienia, mimo że mocno osadzone, łatwo dają się usunąć w trakcie skrobania.