Sieja

Ryba z rodziny łososiowatych.

Sieja ma ciało wysmukłe i dość wysokie, głowę o małej paszczy, położonej w dolnej części pyska. Zarówno szczęka górna, jak i żuch­wa są nieuzębione. Linia boczna przebiega prosto wzdłuż całego bo­ku ciała. Łuski posiada duże, silnie osadzone w torebkach skórnych. Wykazuje pewne podobieństwo do sielawy. Odróżnia się ją po poło­żeniu otworu ustnego: u sielawy jest on górny, u siei może mieć położenie dolne, półdolne lub końcowe ? nigdy górne. Kolor grzbietu i wierzchu głowy bywa od zielonawobrunatnego do stalo­woniebieskiego, boki ciała i część brzuszna ? silnie srebrzyste.

Dorasta do 70 cm długości i 4 kg wagi. Przeciętnie poławia się osobniki długości 40?50 cm i wadze 1 kg.

Występuje przeważnie w jeziorach i zbiornikach zaporowych, które posiadają czystą wodę z dużą zawartością tlenu. Takie warunki wy­stępują coraz rzadziej (w Polsce zaledwie w 63 jeziorach).

Sieja zamieszkuje strefę przydenną, żywi się ochotkami, małżami, kiełżami głębinowymi, małymi rybkami, a ponadto okruchami roślin i glonów. Z punktu widzenia gospodarczego jest pożytecznym ga­tunkiem, ?zamienia” bowiem składniki fauny dennej w cenne mięso.

Tarło odbywa się od połowy listopada do końca grudnia. U sam­ców pojawia się wysypka perłowa. Wylęg następuje w marcu. Potem sieja rośnie szybko i jesienią osiąga już 10?14 cm długości.

Sieję łowi się trudno ? albo spod lodu w styczniu i lutym, albo też w marcu, w maju i jesienią od 15 września do 15 października. Łowi­skami zimowymi będą w jeziorach głębie (20?30 m) położone daleko
od brzegu. W lecie trzeba szukać siei bliżej lądu, na stokach spadów i górek podwodnych. Jeżeli jezioro siejowe ma połączenie z ciekiem, latem można próbować wędkowania w wodzie bieżącej, w wolno krą­żących wstecznych prądach.

Zimowym sprzętem połowowym jest wydłużona i matowa, wyglą­dem zbliżona do stynki (dł. 8?10 cm) błystka podlodowa na wędzisku krótkim (1,2?1,5 m) o sztywnej końcówce. W okresie wiosenno- -letnim dominująca metoda połowu siei to gruntówka ze spławikiem przelotowym. Podczas wędkowania póżnojesiennego zaleca się żyw- cówkę ze spławikiem. Można też spinningować, ale metoda ta bywa mniej skuteczna. Jako letnią przynętę stosuje się pęczki czerwonych i białych robaczków, pijawki, barwione ciasto, ziemniaki i makaron.

Dobre rezultaty może przynieść długotrwałe (do 10 dni) zanęcanie łowiska czerwonymi lub białymi robakami zmieszanymi z ziemniaka­mi i krwią. Przynętę jesienną stanowią drobne rybki: kozy lub ślizy.

Sieja bierze przynętę energicznie i pewnie, zatapia spławik gruntówki zdecydowanie i szybko prowadzi go w głąb. Z zacięciem nie należy się spieszyć. Wstrzymujemy się tym dłużej, na im głębszej wo­dzie wędkujemy. Zacięta sieja wykazuje dużą siłę, ma ostre i długie zrywy, czasem uporczywie kołuje. Rybę należy zmęczyć z dala od łodzi, zaś podprowadzić po całkowitym wyczerpaniu. Hol kilogramo­wej siei może trwać do 10 minut.

Okres ochronny dla siei rozpoczyna się 15 października i trwa do 31 stycznia. Wymiar ochronny wynosi 35 cm, natomiast limit połowu ? 2 sztuki dziennie (łącznie z węgorzem). Rekordowa sieja złowiona na wędkę mierzyła 74 cm i ważyła 3,75 kg.

Posiada duże znaczenie gospodarcze. Jej mięso jest białe, delikat­ne, o charakterystycznym smaku i zapachu. Posiada dużą wartość spożywczą, tak w stanie świeżym, jaki i wędzonym. Mięso łatwo od­chodzi od ości. Tych ostatnich posiada sieja około 50, rozmieszczo­nych głównie w przedniej części ciała. Łuski, mimo że mocno osa­dzone, łatwo dają się usunąć podczas skrobania.