Sumik karłowaty

Ryba z rodziny sumikowatych. W niektórych rejonach kraju nazywany byczkiem lub sumikiem amerykańskim.

Ciało sumika karłowatego jest walcowate i nie pokryte łuskami, li­nia boczna wyraźnie zaznaczona jako szereg otworków w skórze. Między krótką płetwą grzbietową a ogonową występuje długa płetwa tłuszczowa. Głowa jest spłaszczona, paszcza duża. W kącikach pa­szczy występują długie wąsiki, po jednym z każdej strony. Na górnej części pyska ? jedna para krótkich wąsików, sterczących do góry, pod żuchwą ? cztery wąsy zwisające ku dołowi i ustawione w jed­nym szeregu. Płetwa ogonowa ? lekko wcięta.

Sumik jest żółtobrunatny z ciemnym odcieniem, niekiedy prawie czarny. Na ciele mogą występować plamki.

W naszych wodach dorasta do 30 cm długości i wagi 0,5 kg. Spoty­ka się przeważnie osobniki długości 18?24 cm i wadze 0,15?0,20 kg.

Sumik występuje w wolno płynących rzekach i w wodach stoją­cych, o miękkim dnie porośniętym roślinami. Żeruje gromadnie wśród wodorostów. Nie lubi czystej wody ani słońca.

Do Europy został sprowadzony z Ameryki Północnej w 1885 r. Z hodowli stawowych i akwaryjnych przeniknął do wód otwartych. W Polsce występuje licznie w niektórych jeziorach i stawach Pomo­rza oraz na wschodzie kraju. Obecnie bardzo rozmnożył się. Jako ry­ba niewybredna, znosząca złe warunki tlenowe jest trudny do wytę­pienia.

Sumik żywi się fauną denną, pokarmem roślinnym i ikrą innych ga­tunków ryb. Często wykazuje skłonności drapieżnika. W naszych wo­dach nie ma naturalnych wrogów, gdyż rodzime ryby niezbyt kwapią się do połknięcia ?kolczastego” przybysza. Pomimo niezwykłej żarło­czności sumik rośnie wolno.

Tarło odbywa się w czerwcu. Samica starannie buduje gniazdo wśród wodorostów i kamieni. Samiec strzeże złożonych jaj i wylęg­niętych larw.

Wędkarze rzadko łowią sumiki, ponieważ zaczynają one żerowanie po zachodzie słońca. Nawet w mętnej wodzie sumik chętniej bierze nocą. Łowi się go metodą gruntową lub spławikową. Nie wymaga specjalnego sprzętu. Przynętą może być wszystko, co tylko używa się do połowu innych ryb, od czerwonych robaków do pasty. Zacina się sam, haczyk połyka głęboko. Warto przypomnieć, że podczas wyj­mowania haczyka należy zachować ostrożność, gdyż ząbkowane twarde promienie płetw piersiowych i grzbietowej są ostre i o skale­czenie nietrudno. Promienie u nasady mają gruczoły jadowe. Rany goją się długo.

Zanęty w zasadzie nie stosuje się, jednak ? aby przyspieszyć bra­nia i przyciągnąć całą gromadę ryb ? wrzuca się do wody posiekane rosówki i czerwone robaki. Sumiki nie podlegają ochronie, rekordo­wych połowów nie odnotowuje się.

Mięso sumika jest ciemne, delikatne i smaczne, ale ze względu na małe rozmiary w Polsce nie cenione. Podobnie jak sum, sumik nie posiada łusek oraz ości międzymięśnlowych.