Świnka

Ryba z rodziny karpiowatych. W gwarze bywa nazywana nosem, podustem lub podustą.

Ciało świnki jest wrzecionowate, nieco spłaszczone, głowa mała, pysk mięsisty, z charakterystycznym dolnym otworem gębowym w kształcie poziomej szczeliny o zrogowaciałych wargach, linia brzucha spłaszczona, łuski duże, mocno osadzone.

Świnka na grzbiecie jest ciemnoszara, boki ma jaśniejsze, brzuch białosrebrzysty. Płetwa grzbietowa ? ciemnoszara, płetwy parzyste i odbytowa ? czerwone, ogonowa ? czerwonawa, zwłaszcza płat dolny.

W polskich wodach dorasta do 60 cm długości i wagi 2 kg. Prze­ciętnie łowi się’ osobniki długości 25?35 cm i wadze 0,2?0,5 kg.

Świnka występuje w górnym i środkowym biegu rzek, unika wód zanieczyszczonych. W dużym stopniu odżywia się pokarmem roślin­nym, posługując się zrogowaciałą wargą, którą zeskrobuje glony obrastające stałe przedmioty zanurzone w wodzie. Poza tym żywi się drobną fauną denną. Żyje w dużych stadach.

Tarło odbywa się w kwietniu, w szybko płynącej wodzie, w. miej­scach o dnie piaszczystym. Na tarło ciągną świnki gromadnie, za­zwyczaj w górę rzeki. W okresie dojrzewania gonad ubarwienie świn­ki nabiera intensywnych odcieni. Samce dostają wysypki perłowej na wierzchu głowy, na pokrywach skrzelowych i wewnętrznej stronie płetw piersiowych. Również brzegi łusek, zwłaszcza na grzbiecie, usiane są wysypką.

Świnka to cenna zdobycz wędkarska. Łowi się ją delikatnym sprzę­tem na przepływankę odległościową lub na spław. Przynętami do po­łowu świnki są białe robaki, pęczak, pszenica (także barwiona ‚na czerwono, żółto i zielono) oraz niewielkich rozmiarów czerwone ro­baki. W mętnych wodach używa się czerwonych robaków lub białych ? barwionych. Jako zanętę należy stosować substancje smużące ? glinę zmieszaną z niewielką ilością płatków owsianych, otręb i tartej bułki z dodatkiem przynęty, na którą zamierzamy łowić. Zanętę w po­staci.kul umieszcza się powyżej miejsca wędkowania. Zaciętą rybę jak najszybciej wyprowadza się z pola nęcenia, aby nie spłoszyła reszty stada.

Rybę można spotkać w wartkich prądach, w rozlewiskach bezpo­średnio poprzedzających ostre nurty oraz w spokojnych zakolach. W upalne dni należy szukać świnki w wartkiej, płytkiej, dobrze natle­nionej wodzie. W czasie zimnych, deszczowych dni warto próbować szczęścia w rozlewiskach, a przy dużych spadkach temperatury oraz wczesną wiosną i późną jesienią ? w spokojnych zakolach zasłonię­tych od podmuchów wiatru.

Świnka nie posiada okresu ochronnego, wymiar ochronny wynosi 20 cm. Dzienny limit ? 10 sztuk (łącznie z innymi rybami limitowa­nymi). Rekordowa świnka ważyła 1,95 kg i posiadała 62 cm długości.

Mięso świnki jest białe, raczej tłuste, ale bez większych walorów smakowych. Wnętrze jamy brzusznej świnki wyściela czarna błona ? otrzewna, co pomniejsza walory estetyczne, ale nie wpływa na smak ryby. Otrzewną łatwo można ściągnąć. Świnka to ryba oścista: 130 ości międzymięśniowych, znajdujących się w całym ciele. Łuski duże, mimo że mocno osadzone, łatwo dają się usunąć podczas skrobania.