Ukleja

Ryba z rodziny karpiowatych. Bywa nazywana białorybem, okleją, uklejem, wierzchówką lub wierzcho- wódką.

Ukleja ma wydłużone ciało, spłaszczone w płaszczyznach bo­cznych. Pokrywają ją delikatne, łatwo odpadające łuski. Otwór gębo­wy ? górny o pionowo skośnym przecięciu ust. Płetwa odbytowa jest mocno wydłużona, zaczynająca się przed końcem płetwy grzbieto­wej, płetwa ogonowa ? mocno, symetrycznie chorągiewkowato wcięta, płetwa odbytowa ? o tylnej krawędzi wciętej.

Ubarwienie ma ciemnostalowe, czasami z odcieniem brunatnym lub oliwkowozielonym, boki i brzuch srebrzysto białe, płetwy żółte, czasem lekko zaczerwienione.

Dorasta do 30 cm długości i wagi 0,25 kg. Przeciętnie spotyka się osobniki o długości 10?16 cm i wadze 0,02?0,05 kg.

Ukleję ? małą, srebrzystą rybkę ? można spotkać we wszystkich polskich wodach. Żyje w rzekach, jeziorach, nawet w stawach kar­piowych. Żywi się głównie planktonem. Stanowi podstawowe poży­wienie ryb drapieżnych. Jest żarłoczna i żywotna. Żyje w stadach.

W maju i w czerwcu stada uklei rozpoczynają długie tarło. Na tarło w jeziorze gromadzą się na płyciznach przybrzeżnych, w miejscach wystawionych na falowanie wody.

Ukleja jest zazwyczaj pierwszą zdobyczą wędkarza. Łowi się ją na przepływankę lub na spław za pomocą delikatnego sprzętu. Skutecz­ność połowu zapewnia stosowanie zanęty, którą może być tarta bułka lub suchy chleb. Zwykle używaną przynętą są białe robaki naturalne lub barwione. Zacięcie uklei nie sprawia trudności, lecz musi być lek­kie, szybkie i zdecydowane. Hol nie nastręcza kłopotu.

Ukleja nie posiada ani wymiaru, ani okresu ochronnego. Limitu po­łowu brak. Rekordowa ukleja mierzyła 32,5 cm. Obecnie nie notuje się rekordów.

Ukleje spożywa się w stanie świeżym lub używa do produkcji kon­serw. Posiada białe, suche i ościste mięso (120 ości międzymięśniowych równomiernie rozłożonych w całym ciele). Łuski łatwo odpada­ją, wystarczy przeciągnąć pod bieżącą wodą tuszkę między palcami.