Węgorz

Ryba z rodziny węgorzowatych.

Ciało węgorza na kształt wężowaty, jest silnie wydłużone, walcowa­te, za odbytem bocznie spłaszczone. Głowa ? mała, spłaszczona, stożkowata, otwór ustny ? prawie górny, uzbrojony w kijka rzędów ostrych zębów. Ciało pokrywa bardzo drobna łuska mocno osadzona w skórze i przykryta grubą warstwą śluzu. Płetwa grzbietowa prze­chodzi w ogonową, ta zaś w odbytową. Płetw brzusznych nie ma. Zamiast wieczka skrzelowego posiada szczelinę w kształcie małej szparki przed nasadą płetw piersiowych.

Grzbiet węgorza jest zielonkawy lub brązowawy, boki żółtawe, brzuch szarobiały. Dorosłe osobniki w okresie jesiennym nabierają srebrzystej barwy, a oczy znacznie się im powiększają.

Węgorz dorasta do 150 cm długości i wagi 4?5 kg. Samce są znacz­nie mniejsze od samic i długość ich nie przekracza zwykle 51 cm. Długość przeciętnie poławianych węgorzy wynosi 50?70 cm, zaś waga 0,5?1,0 kg.

Węgorz jest rybą wędrowną, dwuśrodowiskową. Tarło odbywa w okolicach Wysp Bermudzkich w Morzu Sargassowym. Jego larwy, przezroczyste, kształtem przypominające małe listki wierzby, są unoszone prądem zatokowym ku brzegom Europy. W trakcie wędrówki  rosną, przeobrażają się i stopniowo przybierają obły kształt. Wędrówka larw trwa około 3 lat i w tym czasie osiągają one 60?75 mm długości. Następnie masowo wnikają do rzek, również i do polskich, głównie do Wisły. Do wód słodkich wchodzą zawsze samice; samce j pozostają przy ujściach rzek, oczekując przez kilka lat na powracające samice. W wodach słodkich samice przebywają 7?9 lat, czasem nawet i dłużej. Po tym okresie rozpoczynają powrotną wędrówkę do Bałtyku i dalej przez Atlantyk na tarliska, z których już nie wracają (po tarle giną). Wędrówki tarłowe odbywają się zwykle wiosną, zwła­szcza w burzliwe, ciepłe i ciemne noce.