Wzdręga

Ryba z rodziny karpiowatych. Nazwy regionalne: czerwinka, białoryb, czerwonka, jazica, czerwonooka, krasnochwostka, krasnopiórka, ochabna, płoć ognio- piórka, płoć żółta, radowka, zręka, zdranka, płoć żółtooka.

Wzdręga ma ciało wysokie, lekko bocznie spłaszczone, pokryte du­żą łuską. Linia boczna głębokim łukiem wygina się na stronę boczną. Płetwa grzbietowa leży w tylnej połowie długości grzbietu, zaś jej po­czątek przypada za końcem podstawy płetw brzusznych. Otwór gę­bowy skierowany jest skośnie w górę. Swoim wyglądem przypomina płoć.

Ubarwienie grzbietu jest ciemnozielone, boków jaśniejsze, u star­szych osobników wpadające w wyraźnie złoty odcień, brzucha ? srebrzyste. Wszystkie płetwy ? jaskrawoczerwone, u młodych ryb ? szaroczerwone. Tęczówka oka ? pomarańczowoczerwona.

Osiąga długość 40 cm i wagę 1,5 kg. Zwykle spotyka się osobniki o długości 20?30 cm i wadze 0,20?0,30 kg.

Wzdręga to pospolity gatunek w naszych wodach stojących i wolnopłynących, a także w wodach słonawych. Nie jest jednak tak liczna płoć, z którą razem bywa poławiana.

Żywi się głównie pokarmem roślinnym, sporadycznie bezkręgow­cami. Prowadzi gromadny tryb życia. Pokarmu szuka wśród roślin podwodnych. Młode wzdręgi przebywają w gąszczu trzcin i sitowia przybrzeżnego, duże osobniki poławia się z łódki, na stokach ławicy przybrzeżnej. Tarło odbywa się kilkakrotnie w maju i w czerwcu.

Często łowi się wzdręgi w upalne dni, gdy temperatura wody wy­nosi 20?22°C. Można je łowić lekką wędką spławikową, a także z powierzchni wody bez spławika i obciążenia. W ciepłe dni dobre rezultaty daje połów na muchówkę (zarówno na sztuczną muchę, jak

I na naturalne owady). Jako przynętę stosuje się białe i czerwone ro­baki, larwy chruścików, chleb, bułkę, ciasto oraz pasty (takie jak na płocie). Wzdręgi lubią nęcenie, szczególnie chlebem. Holowana wzdręga walczy energicznie, ale krótko. Ze względu na kruche wargi należy ją ostrożnie holować i lądować podbierakiem.

Wzdręga posiada wymiar ochronny 15 cm. Nie obowiązuje jej dzienny limit połowu ani okres ochronny. Rekordowy egzemplarz ważył 1,44 kg i mierzył 44 cm długości.

Nie ma takiego znaczenia gospodarczego jak płoć. Jej mięso jest białe, lecz nie należy do specjalnie smacznych; jakość podobna jak u płoci. Posiada 100 ości międzymięśniowych, rozgałęzionych i rów­nomiernie rozłożonych we wszystkich częściach tułowia. Łuski ma duże, łatwo dające się usunąć w trakcie skrobania.